.

.

wizerunek czasoprzestrzeni

























 Projekt plastyczny

Odlot bocianów” 






 Introdukcja do projektu

Przestrzeń jako przedmiot namysłu towarzyszyła filozoficznym rozważaniom od samego początku ludzkich dążeń ku zrozumieniu rzeczywistości. Jak wielokrotnie podkreślano, niemal cała europejska metafizyka sytuuje się wobec próby ogarnięcia tego, co jest, w kontekście przestrzennych relacji wszelkiego bytu. To właśnie metaforyka przestrzenności pozwoliła nadać językowi opisu możliwość wyobrażenia sobie świata jako struktury. Jednakże by w pełni oddać charakter otaczającej człowieka realności, niezbędne jest wpisanie bytu w kolejną fundamentalną kategorię, czyli czasu, gdyż to istnienie poszczególne, partykularny byt jest podatny w swym trwaniu na zmienność, co przejawia się i uwidacznia w doświadczeniu jednostkowego życia.
Jeśli więc przyjmiemy tak zaakcentowaną podstawę budowy świata, otworzy to możliwość wpisania człowieka jako trwałego elementu egzystującego w siatkę czasoprzestrzennego continuum, a w konsekwencji niejako wymusi stwierdzenie, iż proces poznawczy i jego językowe deskrypcje są zależne od tych podstawowych kategorii metafizycznych, wyznaczających pole możliwych opisów. Nie zawsze oznacza to jednak krępującego ograniczenia, lecz daje możliwość pełniejszego utożsamienia się człowieka z zewnętrzem, gdyż stwarza poczucie współegzystowania, bycia częścią tego samego świata. Świadomość ta wiązać się może z przyjęciem najrozmaitszych postaw podmiotu wobec otaczającego go zewnętrza: od afirmacji, chęci wtopienia się w jedność egzystujących ze sobą rzeczy w ramach wspólnej przestrzeni, do usilnej chęci odcięcia się od tego, co poza . Te dwie postawy są skrajnymi punktami, pomiędzy którymi przebiega proces wykształcania tożsamości, kiedy to doświadcza się uwikłania w grę części i całości, jednostkowości i uniwersalności.




Teorie i myśli filozoficzne:

Czas i przestrzeń jako sensorium Dei
Newton uważał przestrzeń i trwanie za dwa byty, których istnienie wynika w sposób konieczny z istnienia Boga: Istota nieskończona jest bowiem w każdym miejscu, a więc każde miejsce istnieje; Istota wieczna, rwa wiecznie, a więc i wieczne trwanie jest rzeczywiste. Czyż te zjawiska natury nie wskazują nam, że istnieje Istota bezcielesna, żywa, rozumna i wszechobecna, która w przestrzeni nieskończonej, jako w swoim sensorium, widzi, rozpoznaje i rozumie wszystko sposobem najbardziej wnikliwym i doskonałym. Przez przestrzeń próżną nigdy nie rozumiemy przestrzeni, w której nie ma niczego, lecz jedynie przestrzeń, w której nie ma ciał. Niewątpliwie w każdej próżnej przestrzeni jest obecny Bóg i zapewne wiele innych substancji, które nie są materią, które nie są dotykalne ani też nie są przedmiotem żadnych naszych zmysłów./-/

Subiektywistyczna koncepcja czasu i przestrzeni Kanta
Czas jest „formą naszej wewnętrznej naoczności. Jeśli odbierze się jej ten szczególny warunek naszej zmysłowości, to znika również pojęcie czasu; czas przywiązany jest bowiem nie do samych przedmiotów, lecz tylko do podmiotu, który je ogląda .Chcieliśmy więc powiedzieć, że wszelkie nasze oglądanie nie jest niczym innym jak przedstawianiem sobie pewnego zjawiska; że ani rzeczy, które oglądamy, nie są same w sobie tym, za co je bierzemy w naoczności, ani też stosunki między nimi nie są same w sobie takie, jak nam się przejawiają; i że gdybyśmy w ogóle usunęli nasz podmiot lub choćby tylko podmiotową ważność zmysłów, to znikłyby wszelkie te własności, wszelkie stosunki między przedmiotami w przestrzeni i czasie, a nawet sama przestrzeń i czas, gdyż jako zjawiska nie mogą istnieć same w sobie, lecz tylko w nas .Przestrzeń i czas są jego czystymi formami, a jego materią są wrażenia w ogóle /-/

Teoria Barboura
Zajmującym rozważaniem zjawiska czasu jest też teoria Barboura stwierdzająca że teraz” jest wypadkową wszystkich możliwych konfiguracji przestrzennych. Nie istnieje natomiast przeszłość ani przyszłość, bo czas w odbiorze człowieka jest formą świadomości psychologicznej. Rejestrowanie różnych „teraz” skłania nasz mózg do wprowadzenia zasad sekwencji prowadzących do wytworzenia się w naszej świadomości strzałki czasu i chronologicznego porządkowania zdarzeń. Zapamiętywane obrazy i zdarzenia „teraz” Kojarzą się nam liniowo z przemijaniem własnego bytu i umieszczane w świadomości, uważane za przeszłe. Czas jest zatem dziełem naszego umysłu niż tego, co dzieje się w przestrzeni. Odczucia przeszłości docierają z pamięci, świadectwa naszej egzystencji nie są ona jednak niczym ponadto, co odbieramy z zapisanej informacji. Przeszłość wydaje się tym bardziej realna im zapis, który odczytujemy jest chronologicznie spójny Dzięki zapisom, w naszej wyobrażni powstaje psychologiczny zegar czasu. Nie odpowiada to jednak żadnymżadnym prawom fizyki. Postrzegany upływ czasu jest więc wewnętrzną iluzją, której wciąż ulegamy w naszych zmysłach. 

Deskrypcja projektu

Do fizyki pojęcie czasoprzestrzeni wprowadził w 1908 roku Herman Minkowski, który nadał teorii względności szykowną i geometryczną postać.
Termin ten funkcjonuje w kontekście sztuki, pokazując nie tylko jej związki z nauką, lecz również aspekt fascynującej estetyki, która rodzi się jako swego rodzaju „skutek’ różnych wymiarów czasoprzestrzeni. Sztuka pozwala na skupienie uwagi na tym, co efemeryczne i niestałe, koncentrując naszą percepcję na czasoprzestrzennych procesach, zachodzących we wszechświecie.
W obszarze sztuki można otwierać nowe wymiary czasoprzestrzeni ,gdzie przebiega granica między makro a mikrokosmosem i zanurzanie się w czasoprzestrzenne uniwersum.

Przestrzeń artystyczna jest modelem przestrzeni rzeczywistej, zaś metafora przestrzenna pozwala na określenie charakteru owego modelu i punktu widzenia obserwatora. Formy temporalne współistnieją z przestrzenią przedstawioną, wpływając na dynamikę jej obrazu. Przestrzeń artystyczna porządkując elementy świata przedstawionego przypisuje im również wartości, i dopiero w ramach wyznaczonych w ten sposób obszarów kształtowana jest struktura aksjologiczna stanowiąca zasadniczą treść artystycznego przekazu.  



Projekt stanowi wizję artystyczną, ukazującą w plastycznym zapisie procesy zachodzące w czasoprzestrzeni. Są nimi zatrzymane określone obrazy i znaki wyrażające ekspresję i dynamikę widzialnych form, materię i jej geometrię w przestrzeni, wspaniałość i zawiłość zjawiska światła i barwy. Tworzą one w obserwacji człowieka realistyczny wizerunek wszechświata ,aranżując odczucia istniejącej rzeczywistości. Projekt obejmuje realizację prac jako formy abstrakcji w ukierunkowaniu sztuki konceptualnej zintegrowanej z grafiką cyfrową ctg ,oraz opracowaniach autorskich w konfiguracjach 3d.

Postrzeganie wszechrzeczy oraz zachodzące zdarzenia rejestruje nasza pamięć, sekret naszego konstytuowania. Z Informacji zapisu rekonstruują się na bieżąco obrazy i odczucia obecności „teraz”. Materia a z nią wydarzenia zmieniają się co sekundę, i wszystko co nas otacza .Utrwalony wizerunek staje się zapisem przemijania obrazem „z przeszłości” . Oglądając obraz minionej teraźniejszości, odbiorca dokonuje wizualizacji pamięciowej tego zdarzenia. tworzy się”czwarty wymiar”, analogicznie do procesu samego przypominania. Widzi się obraz z perspektywy „tu i teraz”, obraz z przeszłości nakłada się na obraz teraźniejszości z wszystkimi zdarzeniami „pomiędzy”. Widz staje się reżyserem wizualizacji pamięciowej, której scenariuszem jest zdarzenie uobecnione dzięki zapisowi. Percepcja każdego dzieła polega na uzupełnianiu „miejsc niedookreślenia” sugerowanych przez to dzieło: Dzieło sztuki wykracza jednak zawsze swą strukturą i właściwościami poza to, co jest jego fizyczną podstawą bytową, jakkolwiek własności tej podstawy nie są obojętne dla właściwości dzieła sztuki, które się na nim opiera.


Ekspozycja projektu: Galeria ,scena OT "Rondo" Słupsk -2018 , "Oliwski Pałac Kultury" Gdańsk - 2018 .




 iluzja czasu i przestrzeni  /tryptyk/